Ειρωνική αναβίωση της «Άλκηστης» του Ευριπίδη

Τον Ευριπίδη και τον πανάρχαιο μύθο της Άλκηστης και του Άδμητου αναβιώνει στο καινούργιο θεατρικό του έργο ο Ανδρέας Στάικος, εμπνευστής, μεταξύ άλλων, των πολύ επιτυχημένων στην Ελλάδα και το εξωτερικό «Επικίνδυνων μαγειρικών».

Το νέο πόνημα του Στάικου τιτλοφορείται «Άλκηστις και όνειρα γλυκά», κυκλοφορεί σε βιβλίο (εκδόσεις «Κίχλη», σελ. 88) και διαβάζεται σαν ένα σύγχρονο διαλογικό μυθιστόρημα, με έντονο το στοιχείο της ίντριγκας και του μυστηρίου.

Ο συγγραφέας θα αντιγράψει και την ίδια ώρα θα υπονομεύσει συθέμελα την «Άλκηστη» του Ευριπίδη, ποντάροντας πρωτίστως στο κωμικό της στοιχείο. Ο Άδμητος θα είναι και στην «Άλκηστη» του Στάικου ένας απρόσεκτος και επιπόλαιος βασιλιάς, που θα καταδικαστεί σε θάνατο από τους θεούς, εκτός κι αν κάποιος συγγενής δεχτεί να πάρει τη θέση του, και η Άλκηστη θα υποδυθεί κι εδώ τον ρόλο της αφοσιωμένης συζύγου, η οποία δεν θα διστάσει να πεθάνει για λογαριασμό του αγαπημένου της. Οι ομοιότητες, ωστόσο, με τον Ευριπίδη δεν θα συνεχιστούν. Κι αυτό επειδή ο Άδμητος δεν θα αποδειχθεί απλώς ένας εστεμμένος χωρίς συναίσθηση των ευθυνών του, αλλά ένας στυγνός και χωρίς τον παραμικρό πολιτικό περιορισμό ηγεμόνας, που λατρεύει τη διαφθορά και την αυθαιρεσία, περιφρονεί τον λαό και τους αξιωματούχους του, πάσχει από ακόρεστες σεξουαλικές ορμές και εξαπατά αγρίως την Άλκηστη προκειμένου να την πείσει να πιει αντ’ αυτού το θανάσιμο δηλητήριο. Έτσι, όμως, ο Άδμητος θα καταλήξει θύμα των μηχανορραφιών του και θα αναγκαστεί να υπομείνει τη μοίρα που έχει προετοιμάσει για την Άλκηστη, δίνοντας έναν μάταιο αγώνα εξαγνισμού απέναντί της– έναν αγώνα ο οποίος δεν θα τον γλιτώσει από τον εξευτελισμό και τη γελοιοποίηση.

Ο Άδμητος μπορεί να καλείται να εκπροσωπήσει σε μια τέτοια προοπτική τον τυφλό κόσμο της εξουσίας, που πληρώνει με το ακριβότερο τίμημα την ανικανότητά του να ελέγξει το μέγεθος της δύναμής του, αλλά η πλάστιγγα στο «Άλκηστις και όνειρα γλυκά» θα γείρει αλλού. Δεξιοτέχνης της ειρωνείας και του λοξού, ανατρεπτικού βλέμματος ο Στάικος θα προσεγγίσει τον μύθο του Ευριπίδη με τους όρους ενός δαιμόνιου σκηνικού παιχνιδιού, όπου τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται και όπου όλα θα πάρουν κάποια στιγμή μπρος από την αρχή, αλλάζοντας πέρα για πέρα ό,τι θα προβάλει ως αυτονόητο και αμετακίνητο στις εισαγωγικές σκηνές.

Με την εξαίρεση της Άλκηστης, που δεν θα χάσει το παραμικρό από την αρχαία υπεροχή και αθωότητά της, όλα τα άλλα πρόσωπα του έργου του Στάικου θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να οδηγηθούν στη διαπόμπευση εαυτών και αλλήλων. Όσο η Άλκηστη θα επιβεβαιώνει την ακεραιότητα του χαρακτήρα της τόσο οι υπόλοιποι θα αποκαλύπτουν το ψεύδος της εξωτερικής τους περιβολής και τη γύμνια της εσωτερικής τους ύπαρξης. Κι αυτό θα εφοδιάσει την κωμωδία του Στάικου, όπως συμβαίνει σε κάθε κωμωδία που ξέρει πώς να ιεραρχήσει τους στόχους της, με το έρμα μια κάθε άλλο παρά διδακτικής ηθικής: κανένας δεν μπορεί να μείνει επ’ άπειρον ατιμώρητος για τις δημόσιες πράξεις του- και η τιμωρία θα είναι πολύ χειρότερη όταν ο πέλεκυς θα έρθει να πέσει επί της κεφαλής του με τη μορφή της μαύρης φάρσας.

Ο Ανδρέας Στάικος έχει γράψει και σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικά έργα, ενώ έχει ασχοληθεί συστηματικά και με τη μετάφραση Γάλλων συγγραφέων του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα.

Το μυθιστόρημά του «Επικίνδυνες μαγειρικές», που κυκλοφόρησε το 1997, έχει μεταφραστεί σε 27 γλώσσες. Η παράσταση «Άλκηστις και όνειρα γλυκά» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις αρχές Μαΐου στην αρχαία Ολυμπία με την ευκαιρία της τελετής της αφής της ολυμπιακής φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Εν συνεχεία το έργο ανέβηκε από τις 12 έως και τις 14 Μαΐου στο θέατρο «Απόλλων», στην Πάτρα, σε σκηνοθεσία του συγγραφέα. Έπαιξαν οι Γιώτα Μπιμπλή, Μάριος Κρητικόπουλος, Χαρά Κουτρουμάνου και Ηλιάνα Νάντσιου.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Δείτε επίσης