Ηωσινοφιλική κυτταρίτιδα (Σύνδρομο Wells)

To 1971, ο Wells περιέγραψε τέσσερις ασθενείς με οξεία εμφάνιση πλακών, οι οποίες έμοιαζαν κλινικά με κυτταρίτιδα που επέμενε για διάστημα πολλών εβδομάδων.

Το σύνδρο­μο Wells παρουσιάζεται σε όλες τις ηλικίες και συχνά συνο­δεύεται από φαγούρα.

Η κατάσταση συνήθως υποτροπιάζει και σε σπάνιες περιπτώσεις η διάρκεια των μεμονωμένων επεισοδίων μπορεί να είναι παρατεταμένη. Η αποκοκκίωση των ηωσινόφιλων του χορίου προκαλεί τις γλώσσες φωτιάς που παρατηρούνται στις ιστολογικές τομές. Αυτές αποτε­λούνται από χοριακό κολλαγόνο, όπου βρίσκονται προσκολ­λημένα ηωσινόφιλα κοκκία. Μπορεί επίσης να υπάρχει ηωσινοφιλική υποδερματίτιδα.

Δεν έχει αποσαφηνισθεί αν το σύνδρομο Wells είναι μια χαρακτηριστική ιδιόμορφη διαταραχή, ή ένας τύπος αντί­δρασης σε πολλά πιθανά αλλεργικά ερεθίσματα. Πολλές (ίσως οι περισσότερες) περιπτώσεις αντιπροσωπεύουν αντι­δράσεις σε τσίμπημα από αρθρόποδα.

Η κατάσταση αυτή έχει συσχετισθεί επίσης με ογκοκέρκωση, παρασίτωση εντέρου, ανεμευλογιά, επιδημική παρωτίτιδα, ανοσοποίηση, φαρμα­κευτικές αντιδράσεις, μυελοϋπερπλαστικές παθήσεις, υπερηωσινοφιλικό σύνδρομο, σύνδρομο Churg-Strauss και μυκητιασική λοίμωξη.

Η έκφραση της α-αλυσίδας των υποδοχέων (CD25) της IL-2 στα ηωσινόφιλα φαίνεται ότι είναι σημαντική για τον καθορισμό της έκτασης της ηωσινοφιλικής αποκοκκίωσης και του βαθμού ιστικής βλάβης στις διαταραχές που προκαλούνται από τα ηωσινό­φιλα, συμπεριλαμβανομένου και του συνδρόμου Wells.

Η θεραπεία περιλαμβάνει τα τοπικά και ενδοβλαβικά κορτικο­οτεροειδή, τα αντιισταμινικά από το στόμα, τη μινοκυκλίνη, την υπεριώδη ακτινοβολία (UV) Β, την PUVA, τη δαψόνη και τις χαμηλές δόσεις πρεδνιζόνης. θα πρέπει να εξαλείφεται οποιοσδήποτε εκλυτικός παράγοντας, όπως είναι τα τσιμπήματα αρθροπόδων.