Ανθρώπινοι ερπητοϊοί 6 και 7

Η μόλυνση από τον ανθρώπινο ερπητοϊό 6 (Human Herpes Virus 6 ή HHV-6) είναι σχεδόν καθολική στους ενήλικες, με την οροθετικότητα να κυμαίνεται σε 80% το 85% στις ΗΠΑ, και οροεπιπολασμό σχεδόν 100% στα παιδιά.

Υπάρχουν διαλείπουσες περίοδοι της ιογενούς επανενεργοποίησης κατά τη διάρκεια της ζωής- ανθεκτική λοίμωξη εμφανίζεται σε διάφορα όργανα, κυρίως στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα.

Η οξεία ορομετατροπή του HHV-6 και του HHV-7 φαίνεται να είναι υπεύθυνη για περίπου το ένα τρίτο των περιπτώσεων αιφνίδιου εξανθήματος αντίστοιχα, ενώ στο υπόλοιπο ένα τρίτο το αίτιο δεν έχει βρεθεί.

Η HHV-6 λοίμωξη παρατηρείται νωρίτερα από τη λοίμωξη με HHV-7. Το δεύτερο επεισόδιο αιφνίδιου εξανθήματος σε HHV-6 οροθετικά παιδιά μπορεί να προκληθεί από τον HHV-7.

Η πρωτοπαθής λοίμωξη με τον ιό HHV-6 συνδέεται με αιφνίδιο εξάνθημα μόνο στο 9% και το 18% των παιδιών με ορομετατροπή εμφανίζουν εξάνθημα.

Η πρωτοπαθής λοίμωξη μπορεί να εκδηλωθεί μόνο με πυρετό, χωρίς εξάνθημα ή με εξάνθημα χωρίς πυρετό. Άλλα κοινά συμπτώματα περιλαμβάνουν μέση ωτίτιδα, διάρροια, και μερικές φορές συμπτώματα μηνιγγοεγκεφαλίτιδας. Σπανιότερα μπορεί να συμβεί ηπατίτιδα, εγκολεασμός, ακόμη και θανατηφόρα πολυσυστηματική ασθένεια. Στους ενήλικες, η οξεία HHV-6 λοίμωξη μοιάζει με την οξεία μονοπυρήνωση.

Η ιογενής υποστροφή είναι μειωμένη σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με ακυκλοβίρη, αλλά η γανκυκλοβίρη είναι η συνιστώμενη φαρμακευτική ουσία για τη θεραπεία της σοβαρής νόσου που συνδέεται με HHV-6.

Ανθρώπινοι ερπητοϊοί 6 και 7 μπορεί να είναι οι αιτιολογικοί παράγοντες υπεύθυνοι για την εκδήλωση ροδόχρου πιτυρίασης (pityriasis rosea).

Όπως και με άλλους ερπητοϊούς, η εξέλιξη της νόσου σε λοίμωξη με HHV-6 μπορεί να είναι διαφορετική σε ανοσοκατασταλμένους ξενιστές.

Χρόνια κηλιδώδη ή βλατιδώδη γενικευμένα εξανθήματα έχουν αναφερθεί σε δύο ασθενείς, ένα μετά από μεταμόσχευση μυελού των οστών για σοβαρή συνδυασμένη ανοσοανεπάρκεια και έναν με οξεία λευχαιμία, ο οποίος υποβαλλόταν σε χημειοθεραπεία. Στον τελευταίο ασθενή, το εξάνθημα υποχώρησε μετά από την επάνοδο της λειτουργίας του μυελού των οστών.