kartal escort ataşehir escort maltepe escort ümraniye escort ümraniye escort ümraniye escort ataşehir escort kartal escort maltepe escort ataşehir escort maltepe escort alanya escort tuzla escort http://www.pendikliler.com/ kartal escort ankara escort ankara escort bayan ankara escort ankara escort ankara escort jigolo arayan bayanlar jigolo istanbul jigolo olmak istiyorum jigolo ajansı beykent koltuk doseme izmir escort bursa escort gaziantep escort denizli escort porno indir avrupa yakasi escort istanbul escort halkali escort sirinevler escort batum escort travesti porno izmir escort izmir escort ankara escort ankara escort rus porno ankara escort kartal escort kadikoy escort sex hikaye ankara escort izmir escort eskişehir escort eskişehir escort
porno izle Διαβήτης τύπου 2: Συμπτώματα και πρόληψη

Διαβήτης τύπου 2: Συμπτώματα και πρόληψη

Ο διαβήτης τύπου 2 (επίσημη ιατρική ονομασία: σακχαρώδης διαβήτης) είναι μια κοινή και χρόνια πάθηση, που χαρακτηρίζεται από υψηλά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.

Η πάθηση αρχίζει όταν τα μυικά κύτταρα (και άλλα είδη κυττάρων) δεν αντιδρούν σωστά στην ινσουλίνη. Ο ρόλος της ινσουλίνης είναι να βάζει τη γλυκόζη μέσα στα κύτταρα αλλά καθώς η αποτελεσματικότητά της μειώνεται, το πάγκρεας παράγει, ως αντίδραση, περισσό­τερη ινσουλίνη προκειμένου να μπαίνει η γλυκόζη μέσα στα κύτταρα. Μετά όμως από μερικά χρόνια το πάγκρεας εξαντλείται και δεν μπορεί να παράγει αρκετή ινσουλίνη με αποτέλεσμα να ανεβαίνουν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, δηλαδή να προκύπτει ο διαβήτης.

Αν κάποιος δεν ακολουθήσει θεραπεία ή παραμελεί την πάθηση, ο διαβή­της τύπου 2 μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές μακροπρόθεσμα, όπως νεφρική ανεπάρκεια, ακρωτηριασμό και τύφλωση. Από την άλλη πλευρά, ο διαβήτης αυξάνει τον κίνδυνο εκδήλωσης καρδιακής προσβολής (εμφράγματος), εγκεφαλικού επεισοδίου και επιπλοκών που σχετίζονται με την κακή κυκλοφορία του αίματος.

Πώς μεταβολίζεται το σάκχαρο

Τα περισσότερα κύτταρα του σώματος χρειάζονται γλυκόζη ως πηγή ενέργειας. Οταν καταναλώνουμε υδατάνθρακες, όπως ζυμαρικά ή όσπρια, το πεπτικό σύστημα αποδομεί τους υδατάνθρακες σε απλά σάκχαρα, όπως είναι η γλυκόζη, τα οποία μεταφέρονται με τη ροή του αί­ματος, για να θρέψουν τα κύτταρα και να τους δώσουν ενέργεια.

Ένας παράγοντας-κλειδί στον μεταβολισμό της γλυκόζης είναι το πάγκρεας, ένας αδένας σε σχήμα ψαριού που βρίσκεται πίσω από το στομάχι και το συκώτι. Το πάγκρεας εκτελεί δύο λειτουργίες.

  • Πρώ­τον, παράγει ένζυμα που ρέουν μέχρι το λεπτό έντερο, για να βοη­θήσουν στην πέψη των θρεπτικών ουσιών (πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και λίπη) έτσι ώστε να μπορούν να απορροφηθούν από τη ροή του αίματος και να μεταφέρουν ενέργεια σε όλα τα κύτταρα του σώματος.
  • Δεύτερον, παράγει ορμόνες που ελέγχουν την κατανομή των θρεπτικών ουσιών, συμπεριλαμβανο­μένων των σακχάρων. Τα νησίδια του Λάνγκερχανς, μικροσκοπι­κές ομάδες κυττάρων που βρίσκονται διάσπαρτα μέσα στο πάγκρε­ας, είναι υπεύθυνα για την παραγωγή αυτών των ορμονών. Αυτά τα νησίδια σχηματίζονται από τα άλφα-κύτταρα, που παράγουν την ορμόνη γλυκαγόνη, και από τα βήτα-κύτταρα που εκκρίνουν την ινσουλίνη. Αυτές οι δύο ορμόνες έχουν αντίθετη δράση η καθεμία, αλλά και οι δύο είναι σημαντικές για τη ρύθμιση του σακχάρου, του λίπους και των πρωτεϊνών.

Όπως η τροχαία καταφθάνει σε ώρες αιχμής για να ρυθμίσει την κυκλοφορία των οχημάτων, έτσι και η ινσουλίνη απε­λευθερώνεται από τα βήτα-κύτταρα μετά το φαγητό, ως αντίδραση στην αύξηση των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα. Καθώς κατευθύνει το σάκχαρο προς το συκώτι και τα μυϊκά κύτταρα, η ινσουλίνη ευνοεί την αποθήκευση των θρεπτικών ουσιών και δεν επιτρέπει την υπερβολική αύξηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Επίσης, ενισχύει το σχηματισμό των πρωτεϊνών από τα αμινοξέα (τα δομικά στοιχεία των πρωτεϊνών) και το σχηματισμό των τριγλυκεριδίων από τα λιπαρά οξέα. Επομένως, η ινσουλίνη ενισχύει τη σωματική ανάπτυξη.

Το συκώτι αποθηκεύει τη γλυκόζη που δεν είναι άμεσα απα­ραίτητη ως πηγή ενέργειας, ως γλυκογόνο, μια μορφή που μοιάζει με το άμυλο. Όταν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα είναι πολύ χαμηλά, η έκκριση ινσουλίνης μειώνεται και το πάγκρεας απελευθερώνει την ορμό­νη γλυκαγόνη, η οποία δίνει εντολή στο συκώτι να μετατρέψει το αποθηκευμένο γλυκογόνο σε γλυκόζη και να την απελευθερώσει στη ροή του αίματος.

Τα επίπεδα ινσουλίνης και γλυκαγόνης μεταβάλλονται συντονισμένα, έτσι ώστε να διατηρούν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα σε ένα αρκετά στενό εύρος. Οι φυσιολογικές τιμές σακχάρου το πρωί είναι γενικά 70-100 mg/dl. Οι φυσιολογικές τιμές σακχάρου στο αίμα σπάνια ξεπερνούν τα 140 mg/dl, ακόμα και μετά τα γεύματα.

Τα συμπτώματα

Το πλεονάζον σάκχαρο απορρίπτεται με τα ούρα, παίρνοντας μαζί του και νερό, γεγονός που εξηγεί τη συχνοουρία και την ασίγαστη δίψα, χαρακτηριστικά συμπτώματα αυτής της νόσου. Άλλα συμπτώματα είναι η απώλεια βάρους και η κούραση χωρίς άλλη εμφανή αιτία.

Ο διαβήτης τύπου 2 συχνά εξελίσσεται ύπουλα και έχει λίγα ή καθόλου συμπτώματα. Αυτό μπορεί να εξηγή­σει γιατί συχνά η νόσος περνά απαρατήρητη στα πρώτα στάδια. Στο παρελθόν, η διάγνωση του διαβήτη γινόταν κατά μέσο όρο τουλάχιστον επτά χρόνια μετά την εμφάνισή του. Για να μειωθεί αυτή η καθυστέρηση, οι ειδικοί συνι­στούν να γίνεται τακτική εξέταση για διαβήτη από την ηλικία των 45.

Καθώς τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα αυξάνονται συνήθως με αργό ρυθμό, τα συμπτώματα -συχνές επισκέψεις στην τουαλέτα, δίψα και κούραση- ίσως να μην εμφανιστούν ή μπορεί να εκδη­λωθούν τόσο σταδιακά ώστε να περάσουν απαρατήρητα. Άλλα συμπτώματα μπορεί να είναι ουρολοιμώξεις που επιμένουν, «μυρμή­γκιασμα» ή μούδιασμα σε πόδια και χέρια λόγω βλαβών στο νευρικό σύστημα, καθώς και κολπικές μυκητιάσεις.

Τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως ξαφνι­κά, για μια περίοδο μερικών ημερών ή εβδομάδων, παρότι η καταστροφή των κυττάρων που παράγουν ινσουλίνη μπορεί να έχει ξεκινήσει πριν από χρόνια. Τα συμπτώματα όμως δεν εκδηλώνονται πιο πριν γιατί γεννιόμαστε με μεγάλη ποσότητα κυττάρων που εκκρίνουν ινσουλίνη και επειδή τα επίπεδα σακχάρου αυξάνονται με απότομο ρυθμό μόνο όταν απομένει λιγότερο από το 20% αυτών των κυττάρων.

Αν και οι ερευνητές έχουν εντοπίσει πολλά γονίδια που αυξάνουν τον κίνδυνο εκδήλωσης διαβήτη, τα περισσότερα από αυτά έχουν μικρή συμβολή στον εν λόγω κίνδυνο. Οι κύριοι παράγοντες κίνδυνο σχετίζονται με τον τρόπο ζωής, ιδιαίτερα με την παχυσαρκία και τη έλλειψη άσκησης.

Αιτίες

Ο κίνδυνος εκδήλωσης διαβήτη τύπου 2 ακολουθεί μια σταθερή αρχή. Όσο πιο υψηλό είναι το επίπεδο του σακχάρου, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να εμφανιστεί αργότερα διαβήτης.

Εκτός από τα άτομα που είναι υπέρβαρα ή κάνουν καθιστική ζωή, οι ηλικιωμένοι (άνω των 65 ετών) ή όσοι έχουν οικογενειακό ιστορικό διαβήτη ανήκουν επίσης στις ομάδες υψηλού κινδύνου.

Οι γυναίκες που εμφανίζουν, μια προσωρινή μορφή διαβήτη στη διάρκεια της εγκυμοσύνης (διαβήτη κύησης) επίσης διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να εκδηλώσουν μόνιμο διαβήτη. Σημαντικό ρόλο φαίνεται να παίζει επίσης η κατανομή του σωματικού λίπους. Τα άτομα με τάση να αποθηκεύουν λίπος στην κοιλιά παρά στους γοφούς (ανδροειδής κατανομή) έχουν περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν διαβήτη.

Τέλος, ορισμένα φάρμακα μπορούν να αυξήσουν την έλλειψη ανταπόκρισης στην ινσουλίνη ή να μειώσουν την έκκρισή της. Σ’ αυτά περιλαμβάνονται τα κορτικοστεροειδή, που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση -μεταξύ άλλων- φλεγμονών και άσθματος, τα διουρητικά και οι β-αναστολείς, που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της υπέρτασης, καθώς και η ομάδα των λεγόμενων ατυπικών και αντιψυχωτικών φαρμάκων δεύτερης γενιάς, που αρχικά αναπτύχθηκαν για την αντιμετώπιση της σχιζοφρένειας, αλλά σήμερα χορηγούνται και για άλλες ψυχικές ασθένειες, όπως η κατάθλιψη.

Η ορμονική θεραπεία κατά του καρκίνου του προστάτη (που μειώνει τα επίπεδα της τεστοστερόνης) και οι αγωγές κατά του ιού HIV (που ανακατανέμουν το σωματικό λίπος) μπορεί επίσης να προκαλέσουν διαβήτη σε άτομα με προδιάθεση.

Η πρόληψη είναι δυνατή

Τόσο με τη διατροφή όσο και με την άσκηση μπορεί να αποφευχθεί η εκδήλωση του διαβήτη τύπου 2, όπως απέδειξε μια βασική κλινική δοκιμή του 2002 που ονομάστηκε «Πρόγραμμα Πρόληψης Διαβήτη» (Diabetes Preventιον Program-DPP).

Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν 3.234 Αμερικανοί που ήταν υπέρβαροι, είχαν δυσανεξία στη γλυκόζη και υψηλότερες από τις φυσιολογικές τιμές γλυκόζης νηστείας. Αυτή η μελέτη βρήκε ότι τα άτομα που έχασαν το 5-7% του βάρους τους και ασκούνταν 30 επί λεπτά κάθε μέρα κατάφεραν να μειώσουν τον κίνδυνο εκδήλωσης διαβήτη κατά 58%.

Η ίδια μελέτη ανακάλυψε επίσης ότι η χορήγηση του φαρμάκου μετφορμίνη από το στόμα μείωνε και αυτή τους κινδύνους αλλά όχι τόσο δραστικά: κατά 31%. Η αρχική δοκιμή διήρκεσε τρία χρόνια. Τα ευρήματα των μελετών παρακολούθησης που διήρκεσαν 10 χρόνια, αποκάλυψαν ότι οι αλλαγές στον τρόπο ζωής και η μετφορμίνη μειώνουν το ποσοστό εκδήλωσης της νόσου στο 34% και 18%, αντίστοιχα.

Άλλες μελέτες που πραγματοποιήθη­καν στην Κίνα, τη Φιλανδία, την Ευρώπη και τον Καναδά απέδειξαν ότι η διατροφή και η άσκηση ή η θεραπεία με συγκεκριμένα φάρμακα μπορούν να καθυστερήσουν την εκδήλωση του διαβήτη τύπου 2 σε άτομα με κίνδυνο να νοσήσουν. Ωστόσο, η μελέτη DPP, που πραγματοποιήθηκε σε 27 κέντρα των ΗΠΑ, ήταν η πρώτη μεγάλη κλινική δοκιμή που έδειξε πόσο αποτελεσματικές μπορεί να είναι οι αλλαγές στον τρόπο ζωής ή η χρήση φαρμάκων σε μια ποικιλόμορφη ομάδα υπέρβα­ρων ατόμων υψηλού κινδύνου.

Δείτε επίσης