Ενώ ορισμένες προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα άτομα που έχουν μερικά επιπλέον κιλά στα 70 τους ζουν περισσότερο από τους πιο αδύνατους ομολόγους τους, μια μελέτη του 2011 που μέτρησε το βάρος των ατόμων σε πολλαπλά σημεία για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αποκαλύπτει το αντίθετο.
Έρευνα από το Adventist Health Studies που δημοσιεύθηκε στο Journal of the American Geriatrics Society έδειξε ότι οι άνδρες άνω των 75 ετών με δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) μεγαλύτερο από 22,3 είχαν 3,7 χρόνια μικρότερο προσδόκιμο ζωής, και οι γυναίκες άνω των 75 ετών με ΔΜΣ μεγαλύτερο από 27,4 είχαν 2,1 χρόνια μικρότερο προσδόκιμο ζωής. Γενικά, ένας ΔΜΣ μεταξύ 18,5 και 24,9 θεωρείται φυσιολογικό βάρος, και ένας ΔΜΣ από 25 έως 29,9 θεωρείται υπέρβαρος. Ένας ΔΜΣ 30 ή περισσότερο θεωρείται παχύσαρκος.
Προηγούμενη εργασία σε αυτόν τον τομέα από άλλους βρήκε μια προστατευτική συσχέτιση για το υψηλό σωματικό βάρος στους ηλικιωμένους. Ο Pramil N. Singh, κύριος συγγραφέας της μελέτης και αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Loma Linda, λέει ότι τα δεδομένα από πολλές προηγούμενες μελέτες είναι προβληματικά επειδή ελήφθη μόνο μία βασική μέτρηση βάρους, η οποία δεν λαμβάνει υπόψη τις αλλαγές βάρους ή το πώς οι αλλαγές βάρους επηρεάζουν το προσδόκιμο ζωής. Επιπλέον, οι περισσότερες προηγούμενες μελέτες είχαν παρακολούθηση θνησιμότητας μικρότερη των 19 ετών, κάτι που οι αναλύσεις έχουν δείξει ότι είναι ανεπαρκές χρονικό διάστημα για να μελετηθούν οι κίνδυνοι που σχετίζονται με το βάρος.
«Είχαμε μια μοναδική ευκαιρία να κάνουμε 29 χρόνια παρακολούθησης με μια ομάδα που παρακολουθήθηκε επίσης για τα αποτελέσματα θνησιμότητας», δήλωσε ο Δρ. Singh. «Κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς χρονικής περιόδου, είχαμε πολλαπλές μετρήσεις σωματικού βάρους, οι οποίες παρείχαν μια πιο ακριβή αξιολόγηση».
Η μελέτη εξέτασε 6.030 ενήλικες που δεν κάπνισαν ποτέ και οι οποίοι δεν είχαν σοβαρές χρόνιες ασθένειες κατά την εγγραφή. Στη συνέχεια, εξέτασε μόνο τους ενήλικες που διατήρησαν σταθερό βάρος. Αυτό έγινε σε μια προσπάθεια να αποκλειστούν άτομα που, για παράδειγμα, βρίσκονταν στην κατηγορία φυσιολογικού βάρους επειδή παρουσίασαν σημαντική απώλεια βάρους λόγω μιας ασθένειας. Επομένως, ο θάνατός τους δεν θα σχετιζόταν με το φυσιολογικό τους βάρος, αλλά μάλλον με την ασθένεια που τις οδήγησε να φτάσουν στο φυσιολογικό βάρος.
«Όταν ελέγχετε για σύγχυση από την απώλεια βάρους που σχετίζεται με ασθένειες, το υπερβολικό βάρος και η παχυσαρκία παραμένουν κίνδυνοι για άτομα άνω των 75 ετών», δήλωσε ο Δρ. Singh. «Αυτό υποδηλώνει ότι τα ηλικιωμένα άτομα με φυσιολογικό βάρος θα πρέπει να συνεχίσουν να διατηρούν το βάρος τους».
Οι ερευνητές παρατήρησαν μια διαφορά μεταξύ των φύλων, καθώς οι άνδρες είχαν μεγαλύτερη ευαισθησία στο σωματικό λίπος από τις γυναίκες. Οι άνδρες άρχισαν να αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο θνησιμότητας με ΔΜΣ 22,3, ενώ αυτός ο κίνδυνος δεν εμφανίστηκε για τις γυναίκες μέχρι τον ΔΜΣ 27,4. Ένας πιθανός λόγος για τη διαφορά μεταξύ των φύλων, δήλωσε ο Δρ. Singh, είναι ότι το σωματικό λίπος είναι η κύρια πηγή οιστρογόνων στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και ένα ελάχιστο επίπεδο οιστρογόνων σε αυτά τα χρόνια μπορεί να είναι προστατευτικό έναντι καρδιακών παθήσεων και καταγμάτων ισχίου.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι το επιπλέον βάρος είναι καλό για τις γυναίκες άνω των 75 ετών», δήλωσε ο Δρ. Singh, «αλλά μάλλον ότι οι αρνητικές επιπτώσεις του επιπλέον βάρους στις γυναίκες άνω των 75 ετών εμφανίζονται σε υψηλότερο βάρος από ό,τι στους άνδρες».
Ο ίδιος ο πληθυσμός της μελέτης είναι μοναδικός, καθώς όλοι ήταν Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, οι οποίοι, λόγω των συστάσεων της εκκλησίας, είναι δια βίου μη καπνιστές, καταναλώνουν λίγο ή καθόλου αλκοόλ, είναι πιο σωματικά δραστήριοι και καταναλώνουν λιγότερο κρέας από τον γενικό πληθυσμό. Αυτό σημαίνει ότι όσοι διατήρησαν χαμηλότερο ΔΜΣ το έκαναν σκόπιμα με επιλογές υγιεινού τρόπου ζωής και όχι ως αποτέλεσμα του καπνίσματος για έλεγχο του βάρους ή ως αποτέλεσμα παραγόντων που σχετίζονται με τη φτώχεια. Ο Singh δήλωσε ότι απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για την κατανόηση των θετικών και αρνητικών επιπτώσεων των προτύπων τρόπου ζωής που βοηθούν τα άτομα να διατηρούν χαμηλό σωματικό βάρος για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
