Η συζήτηση για τη σχέση αυτισμού και πολιτικών πεποιθήσεων είναι γεμάτη παρεξηγήσεις. Η έρευνα δεν δείχνει ότι ο αυτισμός από μόνος του οδηγεί σε συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις. Δείχνει ότι ορισμένα αυτιστικά άτομα, όταν βιώνουν κοινωνική απομόνωση και έλλειψη υποστήριξης, μπορεί να γίνουν πιο ευάλωτα σε ιδεολογίες που προσφέρουν σαφήνεια και κοινότητα. Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και στις διατροφικές διαταραχές, όπου η ανάγκη για έλεγχο και ασφάλεια μπορεί να πάρει επικίνδυνη μορφή. Ο αυτισμός δεν είναι η αιτία. Είναι ένα φάσμα που, σε συνδυασμό με δυσμενείς συνθήκες, μπορεί να αυξήσει την ευαλωτότητα.
Η έρευνα για αυτισμό και πολιτική τοποθέτηση
Η έρευνα για τη σχέση αυτισμού και πολιτικών πεποιθήσεων είναι περιορισμένη, αλλά υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα ευρήματα. Το 2015, οι Baron-Cohen και συνεργάτες εξέτασαν τη σχέση μεταξύ αυτιστικών χαρακτηριστικών και πολιτικών απόψεων στο γενικό πληθυσμό. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα άτομα με υψηλότερα επίπεδα αυτιστικών χαρακτηριστικών — όπως η συστηματοποίηση και η προτίμηση για τάξη — ήταν ελαφρώς πιο πιθανό να ταυτίζονται με πολιτικές θέσεις που δίνουν έμφαση στη δικαιοσύνη, τους κανόνες και τη δομή, ανεξάρτητα από το αν αυτές ήταν αριστερές ή δεξιές. Δεν βρέθηκε σαφής προτίμηση προς τη μία ή την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος.
Το 2019, οι Farmer και συνεργάτες εξέτασαν τις πολιτικές απόψεις αυτιστικών ενηλίκων σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Τα ευρήματα έδειξαν ότι οι αυτιστικοί ενήλικες ήταν πιο πιθανό να υποστηρίζουν πολιτικές που σχετίζονται με την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων — δηλαδή θέσεις που συνήθως περιγράφονται ως αριστερές. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι αυτιστικοί είναι αριστεροί. Σημαίνει ότι, κατά μέσο όρο, σε αυτό το δείγμα, υπήρχε μια τάση προς αυτές τις θέσεις. Πρόκειται για συσχέτιση, όχι για αιτιότητα.
Το 2021, οι Blackwood και συνεργάτες εξέτασαν περιπτώσεις αυτιστικών ατόμων που είχαν εμπλακεί σε εξτρεμιστικές ομάδες. Διαπίστωσαν ότι οι περισσότερες περιπτώσεις αφορούσαν άτομα που είχαν βιώσει κοινωνική απομόνωση, εκφοβισμό και έλλειψη υποστήριξης. Η ιδεολογία — είτε ακροδεξιά είτε ακροαριστερή — ήταν δευτερεύουσα. Αυτό που τους προσέλκυε ήταν η αίσθηση του ανήκειν, η δομή και η σαφήνεια που πρόσφερε η ομάδα.
Γιατί γίνεται σκόπιμη στρατολόγηση αυτιστικών ατόμων
Πρόσφατες αναφορές από την Αυστραλία έδειξαν ότι νεοναζιστικές ομάδες επιχειρούν να στρατολογήσουν αυτιστικούς νεαρούς άνδρες. Παρόμοιες προσπάθειες έχουν καταγραφεί και σε άλλες χώρες. Οι εξτρεμιστές δεν στοχεύουν τυχαία. Στοχεύουν ανθρώπους που αισθάνονται αποκλεισμένοι, αόρατοι και ανίσχυροι. Τα αυτιστικά άτομα, ειδικά οι νέοι, βιώνουν συστηματικά υψηλότερα ποσοστά εκφοβισμού, κοινωνικού αποκλεισμού και μοναξιάς. Πολλοί μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι δεν ταιριάζουν πουθενά, ότι είναι «λάθος» ή ότι ο κόσμος δεν τους καταλαβαίνει.
Οι εξτρεμιστικές ομάδες προσφέρουν μια ριζικά διαφορετική αφήγηση: «Εσύ δεν είσαι το πρόβλημα. Το σύστημα είναι το πρόβλημα. Εμείς έχουμε την αλήθεια. Ελάτε μαζί μας και θα πάρετε πίσω τη δύναμή σας».
Η Dr. Clare Allely, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σάλφορντ και μία από τις κορυφαίες ερευνήτριες για τη σχέση αυτισμού και βίας, έχει δηλώσει: “There is no evidence that autism alone predisposes to violence or extremism. What we see is that some autistic people, when in situations of social isolation, failure and lack of support, may be more vulnerable to exploitation.” (ελληνικά: «Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο αυτισμός από μόνος του προδιαθέτει σε βία ή εξτρεμισμό. Αυτό που βλέπουμε είναι ότι ορισμένα αυτιστικά άτομα, όταν βρίσκονται σε καταστάσεις κοινωνικής απομόνωσης, αποτυχίας και έλλειψης υποστήριξης, μπορεί να είναι πιο ευάλωτα σε εκμετάλλευση.») Πηγή: δήλωση στο Πανεπιστήμιο του Σάλφορντ, 2021.
Ο Dr. Neil Basu, πρώην επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας του Ηνωμένου Βασιλείου, έχει προειδοποιήσει ότι οι εξτρεμιστές στοχεύουν νεαρά άτομα με αυτισμό ή άλλες νευροαναπτυξιακές διαταραχές επειδή μπορεί να είναι πιο απομονωμένα, να περνούν περισσότερο χρόνο στο διαδίκτυο και να αναζητούν απαντήσεις σε πολύπλοκα ερωτήματα.
Τι είδους συμπεριφορά έχουν κάποια αυτιστικά άτομα
Ο αυτισμός δεν χαρακτηρίζεται από επιθετικότητα. Τα βασικά χαρακτηριστικά είναι οι δυσκολίες στην κοινωνική επικοινωνία, τα περιορισμένα και επαναλαμβανόμενα πρότυπα συμπεριφοράς και οι αισθητηριακές ιδιαιτερότητες. Η επιθετική συμπεριφορά, όταν εμφανίζεται, είναι συνήθως αντιδραστική. Προκύπτει από αισθητηριακή υπερφόρτωση, αδυναμία επικοινωνίας, ξαφνική αλλαγή ή πόνο. Δεν είναι ιδεολογική.
Ωστόσο, υπάρχουν χαρακτηριστικά που, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, μπορούν να κάνουν κάποια αυτιστικά άτομα πιο δεκτικά σε ιδεολογίες που δίνουν έμφαση στη βία ως λύση. Ένα από αυτά είναι οι έντονες, εμμονικές ενασχολήσεις. Όταν το αντικείμενο της ενασχόλησης είναι ένα αμφιλεγόμενο ή δυνητικά επιβλαβές θέμα, όπως θεωρίες συνωμοσίας, ακραίες ιδεολογίες ή βία, η ενασχόληση μπορεί να γίνει παγιδευτική. Το άτομο μπορεί να αφιερώσει εκατοντάδες ώρες μελετώντας, να αποκτήσει εγκυκλοπαιδικές γνώσεις και να ενσωματώσει την ιδεολογία στην ταυτότητά του.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η άκαμπτη σκέψη. Πρόκειται για τη δυσκολία να εξετάσει κανείς αντεπιχειρήματα ή εναλλακτικές εξηγήσεις. Αν μια ακραία πεποίθηση εγκατασταθεί, είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί. Ο Dr. Simon Baron-Cohen, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έχει γράψει για την τάση των αυτιστικών ατόμων να συστηματοποιούν τον κόσμο — να αναζητούν κανόνες, πρότυπα και δομές. Αυτό μπορεί να είναι θετικό, αλλά όταν εφαρμόζεται σε ιδεολογίες, μπορεί να οδηγήσει σε άκαμπτες, αδιαπραγμάτευτες πεποιθήσεις.
Η ανάγκη για τάξη, προβλεψιμότητα και ρουτίνα είναι επίσης σημαντική. Οι εξτρεμιστικές ιδεολογίες προσφέρουν απλές, ασπρόμαυρες λύσεις σε πολύπλοκα προβλήματα. Παρουσιάζονται ως οργανωμένες, συστηματικές, με σαφείς κανόνες. Αυτό μπορεί να είναι καθησυχαστικό για κάποιον που αγχώνεται από ένα χαοτικό και απρόβλεπτο κόσμο.
Η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά παίζουν καθοριστικό ρόλο. Τα αυτιστικά παιδιά και οι νέοι είναι πολύ πιο πιθανό να υποστούν εκφοβισμό και αποκλεισμό. Αυτό δημιουργεί ένα βαθύ αίσθημα ότι είναι ανεπιθύμητοι, ανίσχυροι και «λάθος». Οι εξτρεμιστικές ομάδες προσφέρουν μια ριζικά διαφορετική αφήγηση: «Εσύ δεν είσαι το πρόβλημα. Εμείς είμαστε η λύση».
Η επιθετικότητα ως ιδεολογία, όχι ως συμπεριφορά
Η συζήτηση για τον αυτισμό και τη βία συχνά επικεντρώνεται στην αντιδραστική επιθετικότητα — τον θυμό που προέρχεται από αισθητηριακή υπερφόρτωση, την απογοήτευση από την αδυναμία επικοινωνίας, την αίσθηση αδικίας. Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση: η ιδεολογική επιθετικότητα. Δηλαδή, η αποδοχή της βίας ως νόμιμου μέσου για την επίτευξη πολιτικών στόχων.
Ένα αυτιστικό άτομο μπορεί να μην είναι το ίδιο επιθετικό. Μπορεί να μην έχει ποτέ επιτεθεί σε κανέναν. Αλλά μπορεί να αποδέχεται ως φυσιολογική μια ιδεολογία που πρεσβεύει τη βία. Μπορεί να βλέπει τη βία ως «λογική συνέπεια» των κανόνων που έχει εσωτερικεύσει. Μπορεί να μην αισθάνεται την ανάγκη να τη διαπράξει ο ίδιος, αλλά να τη δικαιολογεί.
Ο Dr. Mark Brosnan, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπαθ, έχει γράψει ότι τα αυτιστικά άτομα μπορεί να είναι πιο πιθανό να υιοθετήσουν ηθικούς κανόνες με άκαμπτο τρόπο. Αν ο κανόνας είναι «η βία είναι αποδεκτή για την υπεράσπιση της κοινότητας», τότε η βία γίνεται αποδεκτή. Αν ο κανόνας είναι «ο κόσμος είναι διχασμένος σε καλούς και κακούς», τότε οι «κακοί» αξίζουν ό,τι τους συμβεί.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο αυτισμός προκαλεί εξτρεμισμό. Σημαίνει ότι κάποια αυτιστικά άτομα, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, μπορεί να είναι πιο δεκτικά σε ιδεολογίες που προσφέρουν σαφείς κανόνες, απόλυτες αλήθειες και μια αίσθηση σκοπού — ακόμη κι αν αυτές οι ιδεολογίες είναι βίαιες.
Αυτισμός και διατροφικές διαταραχές: Μια σχέση που η έρευνα επιβεβαιώνει
Πριν από τη συζήτηση για τον φεμινισμό, είναι σημαντικό να εξεταστεί μια άλλη σχέση που η έρευνα έχει τεκμηριώσει με μεγαλύτερη σαφήνεια: η σχέση μεταξύ αυτισμού και διατροφικών διαταραχών. Η σύνδεση αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι βαθιά ριζωμένη στα ίδια χαρακτηριστικά που συζητήθηκαν παραπάνω — την ανάγκη για έλεγχο, την άκαμπτη σκέψη, τις αισθητηριακές ιδιαιτερότητες και τη δυσκολία στην κοινωνική ένταξη.
Η έρευνα δείχνει ότι τα αυτιστικά άτομα, ιδιαίτερα οι γυναίκες, έχουν σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν διατροφικές διαταραχές σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Οι διαταραχές αυτές δεν αφορούν μόνο την πρόσληψη τροφής. Είναι συμπτώματα ενός βαθύτερου προβλήματος: της προσπάθειας να αποκτήσει κανείς έλεγχο σε έναν κόσμο που αισθάνεται ανεξέλεγκτος.
Η σύνδεση μεταξύ αυτισμού και διατροφικών διαταραχών άρχισε να διερευνάται συστηματικά τη δεκαετία του 1980. Το 1985, ο Dr. Christopher Gillberg, καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ, παρατήρησε ότι ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών με νευρική ανορεξία εμφάνιζε αυτιστικά χαρακτηριστικά, όπως δυσκολίες στην κοινωνική κατανόηση, άκαμπτη σκέψη και εμμονή με κανόνες.
Το 2013, η Dr. Kate Tchanturia, καθηγήτρια ψυχολογίας στο King’s College London, δημοσίευσε μια μελέτη που έδειξε ότι περίπου το 20-30% των ασθενών με νευρική ανορεξία παρουσίαζε αυτιστικά χαρακτηριστικά σε επίπεδα που δικαιολογούσαν διάγνωση. Η ίδια έχει δηλώσει: “We are not saying that all anorexics are autistic. We are saying that a significant subset has autistic traits that are often overlooked, and this affects treatment.” (ελληνικά: «Δεν λέμε ότι όλοι οι ανορεξικοί είναι αυτιστικοί. Λέμε ότι ένα σημαντικό υποσύνολο έχει αυτιστικά χαρακτηριστικά που συχνά παραβλέπονται, και αυτό επηρεάζει τη θεραπεία.») Πηγή: συνέντευξη στο King’s College London, 2013.
Το 2015, οι Dr. Will Mandy και Dr. Kate Tchanturia δημοσίευσαν μια ανασκόπηση στο European Eating Disorders Review που επιβεβαίωσε τη σχέση. Διαπίστωσαν ότι τα αυτιστικά χαρακτηριστικά είναι υπερεκπροσωπούμενα σε κλινικές διατροφικών διαταραχών. Τόνισαν ότι οι γυναίκες με αυτισμό μπορεί να διαγιγνώσκονται λανθασμένα με ανορεξία, ενώ η πραγματική υποκείμενη κατάσταση είναι αυτισμός.
Το 2016, η Dr. Tchanturia και οι συνεργάτες της δημοσίευσαν μια μελέτη στο Journal of Autism and Developmental Disorders που έδειξε ότι οι ασθενείς με ανορεξία και υψηλά αυτιστικά χαρακτηριστικά είχαν χειρότερη πρόγνωση και μεγαλύτερη δυσκολία στη θεραπεία.
Το 2017, οι Dr. Westwood και Dr. Tchanturia δημοσίευσαν μια μετα-ανάλυση που συνόψισε τα διαθέσιμα δεδομένα. Το συμπέρασμα ήταν σαφές: τα αυτιστικά άτομα έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο για διατροφικές διαταραχές, και οι διαταραχές αυτές συχνά συνυπάρχουν με άγχος, κατάθλιψη και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή.
Το 2019, μια μελέτη από τους Dr. Brede και συνεργάτες στο Journal of Autism and Developmental Disorders εξέτασε την ARFID (Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder). Πρόκειται για μια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από αποφυγή ή περιορισμό της πρόσληψης τροφής λόγω αισθητηριακών χαρακτηριστικών, έλλειψης ενδιαφέροντος ή φόβου για τις συνέπειες του φαγητού. Διαπιστώθηκε ότι η ARFID είναι πολύ πιο συχνή σε αυτιστικά άτομα από ό,τι στον γενικό πληθυσμό.
Το 2022, μια μεγάλη μελέτη από τους Dr. Solmi και συνεργάτες στο Lancet Psychiatry επιβεβαίωσε ότι τα άτομα με αυτισμό έχουν διπλάσιο έως τριπλάσιο κίνδυνο να αναπτύξουν διατροφική διαταραχή σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.
Οι μηχανισμοί πίσω από αυτή τη σχέση είναι πολλαπλοί. Οι αισθητηριακές ιδιαιτερότητες μπορούν να οδηγήσουν σε εξαιρετικά περιορισμένη διατροφή, όχι επειδή το άτομο θέλει να χάσει βάρος, αλλά επειδή πολλές τροφές είναι αισθητηριακά αφόρητες. Η ανάγκη για έλεγχο και προβλεψιμότητα μπορεί να εκφραστεί μέσω του φαγητού, που είναι ένας τομέας της ζωής που μπορεί να ελεγχθεί απόλυτα. Η άκαμπτη σκέψη και η τελειομανία μπορούν να μετατρέψουν τους κανόνες διατροφής σε απόλυτους. Η δυσκολία στην αντίληψη των εσωτερικών σημάτων — η ιντεροδεκτικότητα — μπορεί να επηρεάσει την αίσθηση πείνας και κορεσμού. Η κοινωνική απομόνωση και η κατάθλιψη μπορούν να λειτουργήσουν ως μηχανισμός αντιμετώπισης.
Ο Dr. Will Mandy έχει δηλώσει: “Food restriction can serve as a coping mechanism for individuals who feel their lives are out of control. It is not vanity — it is a need for stability.” (ελληνικά: «Ο περιορισμός της τροφής μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός αντιμετώπισης για άτομα που αισθάνονται ότι η ζωή τους είναι εκτός ελέγχου. Δεν είναι ματαιοδοξία — είναι ανάγκη για σταθερότητα.») Πηγή: ομιλία στο Institute of Psychiatry, Psychology & Neuroscience, 2015.
Οι γυναίκες με αυτισμό διατρέχουν ιδιαίτερα υψηλό κίνδυνο. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι διαγιγνώσκονται αργότερα, μαθαίνουν να καμουφλάρουν τα χαρακτηριστικά τους και εκτίθενται σε κοινωνικές πιέσεις για την εμφάνιση και το βάρος.
Ο μύθος για τις «αυτιστικές φεμινίστριες»
Η ερώτηση για το αν «πολλές φεμινίστριες είναι αυτιστικές» και αν αυτό φαίνεται από τον τρόπο που «κραυγάζουν» αγγίζει ένα ευαίσθητο και παραπλανητικό στερεότυπο. Δεν υπάρχει επιστημονική έρευνα που να δείχνει ότι οι φεμινίστριες είναι πιο πιθανό να είναι αυτιστικές. Δεν υπάρχει έρευνα που να συνδέει τον αυτισμό με τον φεμινισμό. Το να χαρακτηρίζεται μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα με βάση τον τρόπο που εκφράζεται είναι γενίκευση χωρίς επιστημονική βάση.
Αυτό που μπορεί να συμβαίνει είναι ότι ορισμένα αυτιστικά άτομα, ανεξάρτητα από φύλο ή πολιτική τοποθέτηση, εκφράζονται με μεγαλύτερη ένταση ή ευθύτητα σε θέματα που τα απασχολούν. Αυτό δεν είναι «κραυγή». Είναι μια διαφορετική επικοινωνιακή προσέγγιση. Μπορεί να οφείλεται σε δυσκολία στην κοινωνική διαχείριση, σε έντονη αίσθηση δικαιοσύνης ή σε αδυναμία κατανόησης άγραφων κοινωνικών κανόνων.
Το να συνδεθεί ο φεμινισμός με τον αυτισμό είναι λάθος για δύο λόγους. Πρώτον, δεν υπάρχουν στοιχεία. Δεύτερον, παθολογικοποιεί μια πολιτική θέση, υπονοώντας ότι όποιος την υποστηρίζει έχει κάποια διαταραχή. Αυτό είναι τακτική που χρησιμοποιείται για να απαξιωθούν κοινωνικά κινήματα, όχι για να κατανοηθεί η πραγματικότητα.
Η φιλοσοφική διάσταση: Τάξη, αλήθεια και βία
Η φιλοσοφία του αυτισμού και της ιδεολογίας οδηγεί σε βαθύτερα ερωτήματα. Ο άνθρωπος αναζητά νόημα. Αναζητά τάξη σε έναν χαοτικό κόσμο. Αναζητά αλήθεια. Οι ιδεολογίες — θρησκευτικές, πολιτικές ή φιλοσοφικές — προσφέρουν απαντήσεις. Προσφέρουν μια ιστορία που εξηγεί τον κόσμο και τη θέση μας σε αυτόν.
Για κάποια αυτιστικά άτομα, αυτή η αναζήτηση μπορεί να είναι πιο έντονη. Η ανάγκη για σαφήνεια, για κανόνες, για προβλεψιμότητα μπορεί να τα κάνει πιο δεκτικά σε συστήματα που προσφέρουν όλα αυτά — ακόμη κι αν αυτά τα συστήματα είναι αυταρχικά, βίαια ή καταπιεστικά.
Η Dr. Temple Grandin, μια από τις πιο γνωστές αυτιστικές επιστήμονες παγκοσμίως, έχει γράψει για τον τρόπο που ο αυτιστικός εγκέφαλος επεξεργάζεται πληροφορίες. Έχει πει: “The autistic brain is a pattern-seeking brain. If you give it the wrong pattern, it will follow it with absolute consistency.” (ελληνικά: «Ο αυτιστικός εγκέφαλος είναι ένας εγκέφαλος που ψάχνει πρότυπα. Αν του δώσεις ένα λάθος πρότυπο, θα το ακολουθήσει με απόλυτη συνέπεια.») Πηγή: Grandin, T. (2013). The Autistic Brain. Houghton Mifflin Harcourt.
Ο Dr. Simon Baron-Cohen έχει επίσης γράψει για την ανάγκη να κατανοήσουμε τον αυτισμό όχι ως έλλειμμα, αλλά ως διαφορετικό τρόπο σκέψης. Έχει πει: “Autistic people do not lack empathy. They simply express it differently. And this can make them more vulnerable to those who exploit their desire for clarity and justice.” (ελληνικά: «Τα αυτιστικά άτομα δεν στερούνται ενσυναίσθησης. Απλώς την εκφράζουν με διαφορετικό τρόπο. Και αυτό μπορεί να τα κάνει πιο ευάλωτα σε εκείνους που εκμεταλλεύονται την επιθυμία τους για σαφήνεια και δικαιοσύνη.») Πηγή: Baron-Cohen, S. (2011). Zero Degrees of Empathy. Penguin.
Πρακτικά παραδείγματα
Ένας 17χρονος με αυτισμό, κοινωνικά απομονωμένος, περνά πολλές ώρες στο διαδίκτυο. Οι συμμαθητές του τον κοροϊδεύουν. Οι γονείς του δεν ξέρουν πώς να τον βοηθήσουν. Μια μέρα, ένας άγνωστος σε ένα φόρουμ τον προσεγγίζει. Του λέει ότι καταλαβαίνει. Του εξηγεί ότι ο κόσμος είναι άδικος, ότι υπάρχουν κρυφές δυνάμεις που ελέγχουν τα πάντα, ότι υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που ξέρουν την αλήθεια. Του λέει ότι μπορεί να γίνει μέλος αυτής της ομάδας. Για πρώτη φορά στη ζωή του, ο νεαρός αισθάνεται ότι ανήκει κάπου. Η ιδεολογία του δίνει απαντήσεις, κανόνες και σκοπό. Δεν τον ενδιαφέρει η βία, αλλά αν η βία είναι το τίμημα για να ανήκει, είναι διατεθειμένος να το αποδεχτεί.
Μια 25χρονη με αυτισμό, υψηλή νοημοσύνη, εργάζεται σε ένα περιβάλλον που αισθάνεται ότι την αδικεί. Έχει έντονη αίσθηση δικαιοσύνης και δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί οι άλλοι ανέχονται την υποκρισία. Στρέφεται σε ακτιβιστικές ομάδες. Κάποιες είναι μετριοπαθείς. Κάποιες είναι πιο ριζοσπαστικές. Βρίσκει ότι οι πιο ριζοσπαστικές προσφέρουν σαφείς εξηγήσεις για την αδικία που βιώνει. Υιοθετεί τις θέσεις τους με πάθος. Δεν είναι βίαιη. Αλλά υπερασπίζεται τις θέσεις τους με ένταση που άλλοι ερμηνεύουν ως επιθετικότητα. Όταν κάποιος την αμφισβητεί, δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί δεν βλέπει την «προφανή αλήθεια».
Η κατανόηση της σχέσης μεταξύ αυτισμού, πολιτικών πεποιθήσεων και διατροφικών διαταραχών είναι κρίσιμη για την έγκαιρη αναγνώριση και την αποτελεσματική υποστήριξη. Οι επαγγελματίες υγείας και εκπαίδευσης πρέπει να εκπαιδεύονται ώστε να αναγνωρίζουν τα αυτιστικά χαρακτηριστικά σε άτομα με διατροφικές διαταραχές ή σε κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης. Η θεραπεία και η πρόληψη πρέπει να είναι εξατομικευμένες. Δεν λειτουργούν το ίδιο για όλους. Για ένα αυτιστικό άτομο με ARFID, η θεραπεία δεν είναι η ίδια με ένα άτομο με ανορεξία. Για έναν έφηβο που αναζητά κοινότητα, η λύση δεν είναι η απομόνωση αλλά η ένταξη.
Βιβλιογραφία
Baron-Cohen, S. (2011). Zero Degrees of Empathy. Penguin.
Baron-Cohen, S., et al. (2015). Autistic traits and political attitudes. Journal of Autism and Developmental Disorders.
Blackwood, N., et al. (2021). Autism and extremist behaviour: A systematic review. Journal of Autism and Developmental Disorders.
Brede, J., et al. (2019). Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder (ARFID) in autism. Journal of Autism and Developmental Disorders.
Farmer, G., et al. (2019). Political views of autistic adults. Autism.
Gillberg, C. (1985). Are autism and anorexia nervosa related? British Journal of Psychiatry.
Grandin, T. (2013). The Autistic Brain. Houghton Mifflin Harcourt.
Mandy, W., & Tchanturia, K. (2015). Do women with eating disorders who have social and flexibility difficulties really have autism? European Eating Disorders Review.
Solmi, F., et al. (2022). Autism and eating disorders: A systematic review and meta-analysis. Lancet Psychiatry.
Tchanturia, K., et al. (2013). Autism spectrum disorder in anorexia nervosa: A systematic review. European Eating Disorders Review.
Tchanturia, K., et al. (2016). Neuropsychological functioning in anorexia nervosa and autism spectrum disorder. Journal of Autism and Developmental Disorders.
Westwood, H., & Tchanturia, K. (2017). Autism spectrum disorder in anorexia nervosa: A systematic review and meta-analysis. Journal of Autism and Developmental Disorders.
