Ένα αυξανόμενο σύνολο επιστημονικών δεδομένων δείχνει ότι η άσκηση βελτιώνει τη διάθεση και τις γνωστικές λειτουργίες. Ωστόσο, μεγάλο μέρος αυτών των δεδομένων προέρχεται από την ποδηλασία, η οποία επιτρέπει στους ερευνητές να ελέγχουν με ακρίβεια την ένταση της άσκησης στο εργαστήριο.
Το τρέξιμο μπορεί να διαδραματίζει έναν ιδιαίτερο ρόλο σε αυτή την ιστορία: αποτελεί μια θεμελιώδη ανθρώπινη κίνηση, στενά συνδεδεμένη με την εξελικτική μας ιστορία, και παραμένει μια δημοφιλής μορφή άσκησης που εξασκείται από εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Αυτό εγείρει δύο βασικά ερωτήματα σχετικά με το τρέξιμο: Παρέχει παρόμοια οφέλη και, αν ναι, πόσο λίγο τρέξιμο είναι αρκετό;
Για να απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν έναν διάδρομο για να ελέγξουν με ακρίβεια την ένταση της άσκησης και τη λειτουργική φασματοσκοπία εγγύς υπερύθρου (fNIRS) για να μετρήσουν τη δραστηριότητα του προμετωπιαίου φλοιού μετά από 10 λεπτά πολύ αργού τρεξίματος με ταχύτητα περίπου 3–6 km/h, έναν ρυθμό κοντά στο περπάτημα. Αυτός ο άνετος ρυθμός αντιστοιχεί σε μια πολύ ελαφριά ένταση άσκησης, περίπου στο 35% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (V̇o2peak).
Τα αποτελέσματα ήταν ξεκάθαρα: μετά από μόλις 10 λεπτά πολύ αργού τρεξίματος, οι συμμετέχοντες παρουσίασαν μικρότερο χρόνο παρεμβολής Stroop -ένα μέτρο της εκτελεστικής λειτουργίας- και ανέφεραν μια πιο ευχάριστη διάθεση. Η δραστηριότητα αυξήθηκε επίσης σε προμετωπιαίες περιοχές που σχετίζονται με την εκτελεστική λειτουργία και τη ρύθμιση της διάθεσης, ιδιαίτερα στον αριστερό ραχιοπλάγιο προμετωπιαίο φλοιό και τον αριστερό μετωποπολικό φλοιό. Η μεγαλύτερη κατακόρυφη ταλάντωση του κεφαλιού του δρομέα -η ήπια κατακόρυφη ταλάντωση που χαρακτηρίζει το τρέξιμο- συσχετίστηκε με μεγαλύτερη βελτίωση της διάθεσης.
Η εργασία δημοσιεύεται στο περιοδικό Imaging Neuroscience.
Αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι ακόμα και το πολύ αργό τρέξιμο, παρά το γεγονός ότι επιβάλλει μικρές φυσιολογικές απαιτήσεις, μπορεί να βελτιώσει ταυτόχρονα τη διάθεση και την εκτελεστική λειτουργία, παρέχοντας παράλληλα γνώσεις για τους εγκεφαλικούς μηχανισμούς που μπορεί να βρίσκονται πίσω από αυτές τις επιδράσεις.
Δεδομένου ότι απαιτεί σχετικά μικρή προσπάθεια, το πολύ αργό τρέξιμο μπορεί να αποτελέσει μια προσιτή μορφή άσκησης, με πιθανά οφέλη για άτομα με χαμηλά επίπεδα φυσικής κατάστασης ή για εκείνα που βρίσκουν την παραδοσιακή άσκηση δύσκολη. Ένα σύντομο, άνετο τρέξιμο θα μπορούσε να προσφέρει έναν πρακτικό τρόπο υποστήριξης της σωματικής και ψυχικής ευεξίας και βελτίωσης της εκτελεστικής λειτουργίας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι προηγούμενες έρευνες έχουν επίσης δείξει ότι μια συνεδρία διάρκειας 10 λεπτών πολύ ελαφριάς άσκησης μπορεί να βελτιώσει τη μνήμη που εξαρτάται από τον ιππόκαμπο, αναδεικνύοντας την ευρύτερη δυνατότητα της ελαφριάς άσκησης για τη γνωστική λειτουργία.
Περισσότερες πληροφορίες: Chorphaka Damrongthai et al, Slow running benefits: Boosts in mood and facilitation of prefrontal cortex function even at very light intensity, Imaging Neuroscience (2026). DOI: 10.1162/imag.a.1297.
